Eerste sessie van het jaar aan de kust bij het Haringvliet.

Heerlijk zonnetje, gezellige mensen en zelfs een visser die samen wilde vissen. Wel een stevige wind en veel last van zweef/draadalg.

Enkele mooie platvisjes gevangen, een krab en een ondermaats baarsje. Ook nog een flinke aanbeet gehad op de krib met een roze shad, maar helaas gemist.

Al met al een mooie dag aan de kust!

Rik Van den Brink

Gisteravond nog en sessie gedaan aan “de trap der 1000 zuchtten” te Westerschouwen, en dan rond hoogwater. Toen ik bovenaan de grote trap stond zag ik een mooi plekje op de splitsing van een muitjes en zwinnetjes, het water kwam er net instromen. Twee hengels opgetuigd, de good old Shimano twintip, met de zachte top erin voor het afstandswerk met afhoudertjes. De gele Shimano op getuigd voor het peuterwerk en dan met een onderlijn met lange dunne wappertjes. Aan beide onderlijnen kleine haken nummer 10, F314 en Aberdeen. Bij de eerste worp al een klein botje 13 cm aan de afhoudertjes. Een half uur later een vergelijkbaar spetteraartje op de lange wappers en een uur later nog zoiets. Intussen was het donker, t water op zn hoogst en kwam er zowaar nog een baarsje op de kant. Om half elf de boel weer opgebost en weer naar huis.

Niek Romijn HSV Dreischor

Niek

Beste visvrienden,

Gister ’n hengeltje uitgegooid in de Yangtzéhaven. Vissen “uit de kofferbak” is toch wel erg makkelijk, zeker als maar een deel van de kade bezet is door aangemeerde boten. Ondanks verbodsborden wordt vissen hier 10:1 oogluikend toegestaan; de achterlangs rijdende politie kijkt niet op of om. Des te beter ! Na afloop van een paar genoeglijke uurtjes een mooie “mixed bag”; schar(retjes), bot en wijting. Niet één bolk. ’n Raadsel waar die de laatste jaren gebleven zijn. En niet één zeebaars. Maar die komen nog wel (hopelijk). Maar dan wel elders. Ze beten weer lekker op de stripjes makreel uit de diepvries. Misschien wel iets te lekker, gezien de haak die nogal eens veel te diep zat. En opereren, da’s geen goed idee. Dat moet aan een chirurg worden overgelaten. Niet aan een goedwillende amateur, die niet eens een EHBOdiploma heeft.
Wat te doen in zo’n geval ? Joop vroeg ’t zich ook al af, enkele vangstberichten terug. Welnu, daar wil ik even op “inhaken”. M.i. is het meest weidelijke, de kop eraf en de haak eruit. Bij een consumptievis, in de koelbox. Bij een niet-consumptievis, deze achterlaten op de visplek. Ook hier uiteraard haak eruit. Zeevogels moeten ook eten. En zo heeft die vis niet voor niets geleefd. Ondermaatse slikkers i.v.m. evt. controle gaan onthoofd terug het water in; een lekker hapje voor de krabben. Dit alles in het teken van 100 % recycling ! Die haak moet er wel uit. Altijd.
Je moet er niet aan denken dat die in een meeuw verdwijnt. In de maag zou die haak voor een maagbloeding kunnen zorgen; nadere uitleg overbodig. En in de darmen voor een perforatie kunnen zorgen; zo mogelijk nog erger.
Dat nagedacht wordt binnen het sportvissersgilde hoe te handelen, vind ik overigens zeer positief. Beter dat, dan schouderophalend eraan voorbij gaan.
Maar ze met haak laten zwemmen, vind ik een slecht idee. Een haak in de slokdarm kan voedseltoevoer gedeeltelijk of geheel verhinderen. En dat wordt een verschrikkelijke lijdensweg. Pure horror is er niks bij.
Wat kan overigens gedaan worden aan het voorkomen van slikkers ?
Tja; wel iets, maar helaas niet alles. Een zo groot mogelijke haak gebruiken. Da’s een. Na beet indraaien. Op een nieuwe stek eerst enkele proefworpen in een waaiervorm -uiteraard zonder aas !- en langzaam (over de bodem) indraaien. Bij vastzitten een andere stek zoeken. Kleiranden vermijden; hier gewoon niet gaan vissen. Loodlifters helpen niet als je met je met je onderlijn in een kluwen van nylon, dyneema , een aantal loodjes en een nog groter aantal vissenlijken terecht komt.
Een onderlijn die, tijdens de worp na een droge knal, “contactloos” op weg gaat naar de horizon, met beaasde haken, is HET recept voor een onherstelbare en onbeschrijflijke ellende. Immers, die vis zal blijven proberen zichzelf te bevrijden, met een haak in de slokdarm en een ankerlood dat inmiddels muurvast zit. En dat gedurende een aantal weken, tot de dood erop volgt (…) Zeg nou zelf; dit scenario gun je je ergste vijand nog niet.
Was dit te voorkomen geweest ? Misschien. Voor mezelf heb ik er een gewoonte van gemaakt: check voor elke inworp of de lijn niet om de top is gedraaid, en controleer de voorslagknoop. Zit er geen apenhaar o.i.d. net voor of achter de knoop.
Deze controle biedt ontegenzeggelijk wat voordelen. Ik noem: het voorkomen van een onvoorstelbare lijdensweg voor die vis(sen), beter voor het milieu en beter voor je humeur. En natuurlijk ook beter voor je portemonné. Want een mens wordt niet vrolijker van 10 loodjes in de viskist op weg naar de stek, maar “geheel loodvrij” terugkeren, spreekt me niet aan.
Ik wil nogmaals benadrukken, dat het alleen maar positief is, dat sportvissers zich afvragen, hoe te handelen in een bepaalde situatie. Wat is het verstandigst, hoe kan e.e.a. worden voorkomen en hoe kan het beter, Zo handelen, dat tegenstanders van de sportvisserij er nooit aanstoot aan kunnen nemen. Twee dingen die ik nog wil delen: nooit strippen; te weerzinwekkend voor woorden. Als vissen stembanden hadden, was het een km verder nog te horen. Kan een vis terug; meteen retour met natte handen.
En tenslotte; vis met de achterliggende gedachte: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, …
En ieder die geniet van een beet die ervoor zorgt dat die hengel ineens horizontaal in de driepoot hangt, kan bovenstaande spreuk moeiteloos aanvullen.
Door dat toe te passen, krijgt de sportvisserij voor mij een extra dimensie. En ik ben zo vrij ervan uit te gaan, dat ik hier niet alleen in sta.

Moraal van dit verhaal:

Vissen zonder smart
doe je door te vissen met mededogen,
dus vanuit je hart !

Laurens

Vrijdagavond in het centrum van Zoutelande gevist van 19.00 tot 00.30.
Leuke vangst 35 vissen 22 voor de pan .
18 schar 3 bot en een wijting. 13 visjes terug gegooid 11 scharretjes een wijting en een mini zeebaars.
Een lijn verspeeld

Erik Meulmeester